Korpus Bersaglierów powstał z inicjatywy kpt. Alessandro La Marmora, który zaproponował królowi Carlo Alberto utworzenie lekkich, mobilnych oddziałów piechoty, mogących działać w trudnych i nietypowych warunkach wojennych, a konkretniej kompanii strzelców przeznaczonych do działania głównie w terenach górskich.

4- Allesandro La Marmora

Król z zadowoleniem przyjął tę propozycje i rozkazem z 18 czerwca 1836 r. upoważnił autora koncepcji, to sformowania kompanii Bersaglierów. Żołnierze tej jednostki mieli się odznaczać wytrzymałością i szybkością, a także doskonałą znajomością wojennego rzemiosła. Pierwsza prezentacja Bersaglierów odbyła się podczas defilady w dniu 1 lipca 1836 r. w Turynie, gdzie nowa jednostka zaskoczyła wszystkich tempem „marszu” tj. 130 kroków na minutę. La Marmora był też autorem koncepcji szkolenia Bersaglierów opartej na następującym dekalogu:

 

 

- Obbedienza (Posłuszeństwo)
- Rispetto (Wzajemny Szacunek)
- Conoscenza assoluta delle propria carabina (Absolutna wiedza o broni)
- Molto esercizio di tiro (Dużo ćwiczeń w strzelaniu)
- Ginnastica di ogni genere sino alla frenesia (Ćwiczenia fizyczne wszelkiego rodzaju aż do szaleństwa)
- Cameratismo (Braterstwo)
- Sentimento della famiglia (Sentyment do rodziny)
- Amore al re (Miłość do króla)
- Amore alla Patria (Miłość do ojczyzny)
- Fiducia in se’fino alla presunzione (Pewność siebie aż do zarozumiałości).

W 1837 r. powstała 2 kompania Bersaglierów, a w 1848 r. podczas wojny z Austrią powołano kolejne 5 kompanii z ochotników – studentów. Z tych 7 kompanii utworzono 2 bataliony: pierwszy 4 kompanijny z ochotników i drugi z pozostałych 3 kompanii, w tych 2 „zawodowych”. Po wojnie 1848-1849 r. dwie kompanie Bersaglierów zostały wysłane z brytyjsko-francuskicm korpusem ekspedycyjnym na Krym, gdzie wzięły udział w walkach z armią carską. W czasie tych walk 6 czerwca 1855 r. Allesandro La Marmora zmarł na cholerę.

6 - Bersaglierzy w bitwie pod Czernaja 1855

W 1859 r. Piemont jako sojusznik Francji wypowiedział wojnę Austrii. W walkach brało udział 10 kompanii Bersaglierów, po dwa na każdą dywizję. Kiedy do Piemontu przyłączyły się Królestwo Sardynii, Lombardia, Toskania i Emilia Romagna liczba kompanii Bersaglierów wzrosła do 27. Część z tych batalionów brała udział w kampanii 1860-1861 r. skierowanej przeciwko Państwu Kościelnemu. W latach 1861-1866 dokonano reorganizacji Korpusu Bersaglierów (przy okazji skracając nazwę do samego słowa Bersaglieri), w ten sposób, że 31 grudnia 1861 r. że z 36 batalionów utworzono 6 pułków Bersaglierów po 6 batalionów w każdym z nich. Następnie liczbę pułków zmniejszono do pięciu, po 8 batalionów w każdym z nich. Po krótkim okresie spokoju dwa bataliony Bersaglierów zostały poprowadzone przez Garibaldiego do walki pod Aspromonte. Podczas kampanii 1866 r. liczba batalionów Bersaglierów wzrosła do 45, a potem do 50. Na koniec tych walk utworzony dodatkowy regiment składający się z 9 batalionów. We wrześniu 1870 r. 17 batalionów Bersaglierów brało udział w operacji zdobycia i przyłączenia do Włoch Rzymu.

7 - pod Portia Pia

W utworzonej w 1870 r. Królewskiej Armii Włoch znajdowało się 10 pułków Bersaglierów, w każdym po 4 batalionych, przy czym zniesiono ich dotychczasową numerację i oznaczono cyframi od 1 do 4 w każdym pułku. Dopiero na 50-lecie powstania tej formacji król Umberto I powrócił do ich poprzedniej numeracji. W 1885 r. Włochy zaanagażowały się w zdobycie kolonii w Afryce, dokąd wysłano korpus ekspedycyjny, którego częścią był batalion Bersaglierów. Po klęsce w bitwie z Etiopczykami pod Dogali, w 1887 r. wysłano kolejną wyprawę, w której znalazły się 2 bataliony Bersaglierów. Z 3 batalionów i jednego ochotniczego utworzono w Afryce regiment Bersaglierów. W 1896 r. ponownie skierowano Bersaglierów do Afryki w związku z powstaniem Deriwszów. Jeden z batalionów skierowano też do Candii na Krecie w celu uspokojenie konfliktu między Grekami a Turkami. Cztery kompanie Bersaglierów brały tez udział w walkach w Chinach podczas tzw. powstania Bokserów.

We wrześniu 1911 r. Włochy wypowiedziały wojnę Turcji wysyłając do Cyrenajki i Trypolitanii korpus ekspedycyjny, a w nim 8 i 11 (a potem jeszcze 4 ) pułki Bersaglierów. W walkach tych, w 1912 r. po raz pierwszy użyto w walce kompanii cyklistów z 12 regimentu. 4 pułk Bersaglierów skierowano na obsadzony przez Turków Rodos.

1 - battaglia di Adua del 1 marzo 1896

W 1915 r. kiedy Włochy przystąpiły do pierwszej wojny światowej, wiele z pułków Bersalierów znajdowało się w koloniach lub w Albanii. Aby zastąpić brakujące pułki Bersaglierów, formowano jednostki bliźniacze oznaczając je numerami pułków stacjonujących poza Italią. Na początku wojny Włochy dysponowały 12 pułkami Bersaglierów, każdy składający się z dowództwa, 3 batalionów pieszych, 1 batalionu cyklistów i taborów. Batalion cyklistów miał nieco odmienną strukturę od pozostałych batalionów. Te pierwsze składały się z 3 kompanii po 150 cyklistów, podczas gdy batalion pieszy składał się z 4 kompanii po 250 strzelców. Tak pułki, jak i bataliony wyposażono w ciężkie karabiny maszynowe dwóch typów. 115 sekcji z karabinem typu Fiat i 31 sekcji z karabinami Saint Etienne. Batalion cyklistów był samodzielną jednostką pozostającą do dyspozycji dowództwa wyższego szczebla niż dowództwo pułku. Od 1916 roku zaczęto tworzyć Grupy Batalionów Bersaglierów-Cyklistów oznaczane nie numerem własnym, lecz numerem najstarszego batalionu lub nazwiskiem dowódcy batalion najwyższego rangą. Dopiero 15 stycznia 1918 r. utworzono oficjalnie 4 grupy Bersaglierów Cyklistów oznaczone numerami od 1 do 4, w każdej po 3 bataliony. Sukcesywnie jednak 2 i 3 grupa były rozwiązywane, a ich bataliony wcielono do dywizji strzeleckich.

 

2 - I wojna

Od czerwca do października 1917 r. niewielki oddział Bersaglierów operował w Palestynie, ochraniając chrześcijańskie kościoły w Jerozolimie i Betlejem. W okresie tym zmniejszono siłę batalionu pieszego do 175 strzelców w kompanii. Pomiędzy końcem 1917 r. a połową 1918 r. rozwiązano 3 pułki Bersaglierów (9, 15 i 21) oraz 4 bataliony cyklistów (2, 6 ,9 i 10). Podczas wielkiej wojny Bersaglierzy walczyli na wszystkich odcinkach frontu, a o ich wartości świadczy fakt, że 21 pułków Bersaglierów i 3 oddziały szturmowe zostały uhonorowane Croce di Cavaliere dell’Ordine Militare di Savoia (Krzyżem Kawalerskim Orderu Wojskowego Sabaudii): 4 złotym, 16 srebrnym, 14 brązowym dla poszczególnych batalionów, pułków i oddziałów szturmowych.

Po wojnie zmniejszono liczbę batalionów w pułku Bersaglierów do dwóch, a ponadto przekształcono ich z piechoty w jednostki cyklistów zdolne do szybkich operacji, najpierw u boku kawalerii, a potem jednostek zmotoryzowanych i czołgów.

HISTORIA 9 PUŁKU BERSAGLIERÓW

Organizacja i powstanie

9 Pułku Bersalierów powstaje w Cuneo w 1 stycznia 1871 roku. Po utworzeniu na bazie XXVIII batalionu Bersaglierów podejmuje szkolenie w Bari. Dołącza do kolonialnej kampanii w 1895 roku, w kampanii w Libii w 1911 roku, następnie bierze udział w pierwszej wojnie światowej. W wyniku rozkazu ministerialnego nr 3760 z dnia 7 lipca 1924 roku, został przekształcony w jednostkę cyklistów. Od dnia 11 marca 1926 r. na mocy zarządzenia nr 396 pułk składał się z dowództwa, taborów i dwóch batalionów: XXVIII i XXX. W 1930 r. XXX batalion zostaje batalionem ciężkich karabinów maszynowych.

Kampania w Abisynii 1935-1936

Dołącza do włosko-etiopskiej wojny w 1935 roku, dostarczając 3 regimentowi Bersaglierów uzupełnienie w postaci 162 żołnierzy (do 1936 r.)
Od 10 sierpnia 1936 r. pułk został przekształcony w pułk zmotoryzowany, który obejmował: XXVIII batalion cyklistów, XXX batalion transportowy (samochodowy) i XXXII batalion strzelców.
W 1939 roku dowództwo pułku wraz z XXVII batalionem uczestniczy w okupacji Albanii. W dniu 1 kwietnia 1939 roku pułk zostaje włączony do dywizji zmotoryzowanej „Trieste” a 11 lipca 1939 r. rozwiązuje się XXVIII batalion rowerzystów.

Wojna 1940-1943 r.

W okresie tym pułk składał się z: dowództwa pułku i jego kompanii, XXVIII batalionu (na samochodach), XXX batalionu (na samochodach) XXXII batalionu karabinów maszynowych, 105 kompanii dział przeciwpancernych 47/32 oraz taboru samochodowego.

1940 – W kwietniu do pułku przydzielono XL batalion transportowy (od 3 listopada batalionowi nadaje się nr. XXVIII), 105 zmotoryzowaną kompanie dział 47/32. Na początku działań wojennych, pułk działa, jako organiczna jednostka dywizji zmotoryzowanej „Trieste” i jest wdrażany w działaniach tej dużej jednostki na froncie. W czerwcu 1940 r. pułk bierze udział w walkach z Francją.

3 - II wojna Afryka

1941 – W sierpniu pułk wylądował w Libii. Zajmuje pozycje początkowo pod Ming , a następnie pod Bir el Gobi i Sidi Rezegh. W grudniu pułk stoi między El Alamein i Bir bel Faa, a potem między Bir Hacheim i Acroma.

5 - oficerowie dywizji Trieste

 

 

 

1942 – W dniu 29 marca pułk dołącza do X Korpusu. W dniu 24 października pułku jest jednym z bohaterów bitwy pod El Alamein. W dniu 5 listopada, znalazł się w obliczu przeważających sił wroga, zostaje otoczony i rozbity.

Pułk stacjonował od 1937 r. w koszarach w Treviso a od 1940 r. w Cremonie.

Dowódcy:

- Col. Umberto Scattini
- Col. Umberto Bordoni
- Ten. Col. Luigi Togna (int.)
- Ten. Col. Renato Biancoli Borghi (int.)
- Cap. Ennio De Benedictis (int.)
- Cap. Eugenio Blandi (int.)

Po II wojnie światowej w 1963 r. odtworzono XXVIII Batalion Bersaglierów, który połączono z 31 pułkiem pancernym w niezależną jednostkę, jako XXVIII Batalion Bersaglierów „Oslavia”. Jednostka ta przejęła sztandar i tradycje 9 pułku Bersaglierów, jednak 15 października 1996 r. została rozformowana.