1. Karabin M.1891 (Fucile 1891)

Kaliber 6,5 mm x 52 mm. Waga 3,9 kg. Długość 128,5 cm

Karabin , często błędnie nazywa się „Mannlicher – Carcano”, został przyjęto do włoskiej armii w 1891, wraz z amunicją 6,5x52mm. Broń została skonstruowana przez zespół, którym kierował S.Carcano. Nadzór nad nim miała komisja rządowa pod przewodnictwem generała Paraviccini w arsenale państwowym w Tereni. Nazwiska Ferdinanda Ritter’a von Mannlichera, austriackiego konstruktora broni, jest błędnie używane przy opisie tego karabinu, gdyż M1891 używa zmodyfikowanego magazynka Mannlicher’a z klipsem blokującym. Pozostałe elementy włoskiego karabinu są odmienne od projektów Mannlicher’a.

Karabin M1891 produkowano w kilku wersjach, min. jako karabin piechoty (Fucile di Fanteria M.1891), karabinek kawaleryjski (Moschetto M.91 da Cavalleria) pochodzący z 1893 roku oraz karabinek dla „Jednostek specjalnych” (nie chodzi tu o jednostki specjalne w dzisiejszym sensie). Ten ostatni oznaczano jako Moschetto per Truppe Speciali M.91 lub krótko M91TS. Wprowadzono go w 1897 roku na stan jednostek taborów, łączności, saperów, itp. Te trzy wersje karabinu były na uzbrojeniu włoskiej armii jako standardowe do 1938 roku, kiedy zdecydowano się wymienić amunicję 6.5×52 na mocniejszą 7,35×52 – polegano tu na doświadczeniach z walk z Abisynią (Etiopia). Właśnie w 1938 przyjęto karabin Carcano M1938, bardzo podobny konstrukcyjnie do M1891, ale z krótszą lufą, odmiennym kalibrem i przyrządami celowniczymi. Stare karabiny M1891 zaczęto przerabiać na nowy wzór poprzez skrócenie lufy (do 117,5 cm ) i wymianę kalibru.

Wraz z wybuchem II wojny światowej, Włochy nie były w stanie zaopatrzyć oddziałów w wystarczającą ilość karabinów 7,35 mm (nawet ilość amunicji była niewystarczająca), więc w 1940 postanowiono powrócić jako do standardowej amunicji 6,5 mm. Znów rozpoczęto przerabianie istniejących karabinów na kaliber 6.5 mm.

Kariera karabinu Carcano zakończyła się po II wojnie światowej. Włochy wycofały go z użycia, przyjmując za standardowy amerykański karabin M1 Garand – było go dużo i był tani, gdyż USA pozbywało się wojennego sprzętu, bo nie opłacało się transportować go z powrotem tylko po to by oddać na złom. Pewne ilości karabinu trafiły na rynek cywilny. Warto przypomnieć, że z najsławniejszym karabinem tego typu był jeden sprzedany w USA. Lee Harvey Oswald zastrzelił prezydenta J.F. Kennediego 22 października 1963 roku w Dallas, w Texasie.

2. Moschetto Automatico Beretta M.38

Kaliber 9 mm. Amunicja 9 na 19 mm Parabellum. Magazynek pudełkowy 10,20,30 lub 40 nabojów. Długość: 946 mm (M.38 A) i 800 mm (M. 38/42). Masa odpowiednio: 4,19 kg i 3,27 kg. Zasięg skuteczny: do 200 mm. Szybkostrzelność odpowiednio: 600 i 400 strzałów na minutę.

Karabinek automatyczny Beretta M.38 przyjęto do uzbrojenia, w 1938 r., jednak nadal trwały prace nad rozwojem tej broni i na przełomie 1938 i 1939 r. rozpoczęto produkcję wersji M.38 A. Była to bardzo udana konstrukcja, jednak skomplikowana, a przez to droga, więc rozpoczęto pracę na jej uproszczeniem, czego wynikiem była wersja M.38/42. Największe zmiany dotyczyły technologii wykonania broni (szeroko zastosowano technologię tłoczenia). Uproszczenia dotyczyły też konstrukcji. Ruchomą iglicę zastąpiła iglica stała, usunięto osłonę lufy, a kompensator zastąpiono wycięciami w lufie. Uproszczono też przyrządy celownicze zastępując celownik krzywkowy przerzutowym (nastawy 100 i 200 m).

Pistolety maszynowe M38 były produkowane dla armii włoskiej i na eksport (dla III Rzeszy i Królestwa Rumunii). Po 1943 roku i upadku Benito Mussoliniego zakłady Beretta zostały przejęte przez Niemców. Kontynuowali oni produkcję pistoletu maszynowego M38A w jeszcze bardziej uproszczonej wersji oznaczonej, jako MP 739(i) (M1938/42).

1

3. Pistola Automatico Beretta M.34

Kaliber 9 mm. Nabój 9 na 17 mm. Magazynek na 7 naboi. Długość 152 mm, w tym lufa 89 mm. Masa 650 g. Zasięg skuteczny: do 30-50 m.

Pistole M.34, pierwotnie przeznaczony był dla funkcjonariuszy Ministerstwa Spraw Wewnętrznych do Departamentu Bezpieczeństwa Publicznego. Do armii włoskiej trafił w 1936 r. Był pistoletem opartym na wcześniejszych konstrukcjach pistoletów Beretty M. 15 i M.23, które wcześniej weszły do arsenału Regio Esercito i Regia Marina. Zbudowany był jednak z mniejszej liczby części 39 (tylko), a proces produkcji nie był wymagający, co gwarantowało dobrą, jakość tej broni. W wariancie M.35 przystosowano Berettę do amunicji 7,65 mm Browning. Był on używany w Regia Marina i Regia Areonautica. Po wojnie pistolet ten używano do lat osiemdziesiątych w służbach takich jak Guardia di Finanza czy nawet straże miejskie.

4. Fucile Mitragliatore Breda M.30

Lekki karabin maszynowy. Kaliber 6,5 mm. Amunicja 6,5 x 52 mm Mannlicher Carcano. Zasilany magazynkiem na 20 naboi. Długość 123 cm. Waga 10,6 kg. Zasięg skuteczny 800 m., maksymalny – 3000 m. Szybkostrzelność około 500 strzałów/minutę.

Karabin działał na zasadzie odrzutu zamka swobodnego – ze względu na specyfikę tego rozwiązania, nadaje się ono dla broni korzystającej z nabojów niewielkiej mocy, w przeciwnym wypadku łatwo o zakleszczenie łuski w komorze nabojowej. Mimo niewielkiego kalibru 6,5 mm i stosunkowo niewielkiej mocy użytego naboju, problem ten wystąpił podczas opracowywania konstrukcji karabinu Breda 30. Aby mu zaradzić, włoscy inżynierowie zdecydowali się na oryginalne rozwiązanie – w karabinie zamontowano niewielki pojemnik na smar, który przy każdym strzale był wstrzykiwany do komory nabojowej, aby przeciwdziałać zakleszczeniom łuski. Powodowało to jednak szybkie zanieczyszczenie broni.

Problematyczne było również wbudowanie magazynka w samą broń. Teoretycznie rozwiązanie to powinno eliminować problem zacięć związanych z krzywym, czy nieprawidłowym włożeniem magazynka do jego gniazda, w praktyce oznaczało znaczne spowolnienie szybkostrzelności broni – zamiast szybkiej wymiany magazynka należało napełnić go przy pomocy łódki.

5. Fucile mitragliatore Breda Mod. 37

Ciężki karabin maszynowy. Kaliber 8 mm. Amunicja 8 x 59 mm RB Breda, 7,92 x 57 mm Mauser. Zasilany magazynkiem na 20 naboi. Długość 127 cm. Waga 19,4 kg + waga podstawy/trójnogu – 18,8 kg. Zasięg skuteczny 1000 m., maksymalny – 5200 m. Szybkostrzelność około 250-460 strzałów/minutę.

Breda Modello 37 przyjęto do służby w 1937 roku, jako standardowy karabin maszynowy dla armii włoskiej. M37 miał być bronią wsparcia dla kompanii/batalionu, obok Bredy M.30 wspierającej w walce drużynę/plutonu. Okazał się jednak bardziej udaną konstrukcją, choć powielał pewne błędy konstrukcji M.30.

Mechanizm Bredy M37 był napędzany gazami wylotowymi i chłodzony powietrzem. Do Bredy używano większych magazynków niż wkład niż w innych karabinach. W przeciwieństwie do innych karabinów maszynowych piechoty, Bredzie brakowało mechanizmu wyrzutu magazynku po jego opróżnieniu, a to oznacza, że każda kaseta musiał być naoliwiona przed wprowadzeniem do komory. To z kolei przyciągało kurz, piasek i zanieczyszczenia, szczególnie w środowiskach pustynnych. Z wewnętrznej oliwiarki znanej z Bredy M.30 zrezygnowano. Inną wadą było to, że Breda M.37 była zasilana w amunicję z 20 nabojowych magazynków, co ograniczało prowadzenie ciągłego ognia i zmuszało ładowniczego do dużej pracy. Przy czym każda z kaset z amunicją musiała być naoliwiona, aby zapobiec zacinaniu się karabinu. Inną osobliwością tej broni, było to, że łuski po wystrzeleniu pocisku były automatycznie ładowane ponownie do magazynka/kasety, a zużycie energii na ten cel zmniejszało szybkostrzelność karabinu. Było to też przyczyną zacięć broni w przypadku, gdy magazynek został wprowadzony nieco krzywo. Zmniejszało to tempo ognia, również i z tej przyczyny, że aby ponownie napełnić kasety amunicją, obsługa musiała usunąć z nich łuski.

Pomimo zacięć i wolnego tempa ognia, Breda M.37 miała wiele pozytywnych opinii. Na jej korzyść przemawiały: odporność na przegrzewanie się lufy (ze względu na wolne tempo ognia), potężny nabój o dużym zasięgu i świetnej penetracji. Z tego względu był używany przez całą wojnę przez R.E.I, a egzemplarze zdobyczne również przez aliantów.

Breda Modello 38 był przeznaczony do montowania na pojazdach. W tym celu zaopatrzono go w magazynek pudełkowy montowany od góry i uchwyt pistoletowy w miejsce podwójnego uchwytu.

Breda M37 został również przyjęty do portugalskich sił zbrojnych, określano go jako Pesada Metralhadora 7,92 mm m/938 Breda. Breda zobaczył szerokie usługi w koloniach afrykańskich Portugalii podczas wczesnych etapów kolonialnych wojen portugalskich. Podczas okupacji niemieckiej Włoch przejęto jego produkcję na potrzeby Wehrmachtu

6. Moździerz Brixia M.35 (mortaio d’assalto Brixia mod. 35)

Kaliber 45 mm. Waga: 15, 5 kg. Zasięg: 120-500 m. Kąt podniesienia lufy – 10 do 90 stopni. Szybkostrzelność praktyczna 8-15 strzałów/minutę.

Lekki moździerz piechoty Brixia M.35 ładowany był odtylcowo i używał amunicji rozdzielnego ładowania, ładunki prochowe umieszczane były w magazynku mieszczącym dziesięć ładunków, a pociski ładowane były ręcznie. Maksymalna donośność broni wynosiła ok. 530 m, odległość strzału mogła być regulowana poprzez zmianę kąta podniesienia lufy lub poprzez regulację otworów wentylacyjnych mieszczących się w lufie.

Broń była używana przez wojska włoskie do końca II wojny światowej, zdobyczne egzemplarze używane były przez wojska australijskie w czasie kampanii afrykańskiej.

7. Granat ręczny (Bomba a mano)

W armii włoskiej używano kilku typów granatów:

Breda mod. 35 – granat zaczepny z zapalnikiem dotykowym

Korpus wykonany z cienkiej blachy aluminiowej, znacznie rzadziej stalowej. Odłamki raziły na odległość do 15 m od miejsca uderzenia.

Długość: 96 mm, Średnica: 55 mm, Waga: 200 gram, Ładunek: 43 gr. Trinitrotoluolu/Binitronaphtaliny. Pakowane po 72 szt. W skrzyniach.

8. Breda mod. 40 – granat trzonkowy j.w.

Był to granat typu Breda 35 osadzony na trzonku drewnianym umożlwiającym jego dalszy rzut. Długość z trzonkiem 241 mm.

14 breda40

9. Breda mod. 42 – granat na samochody i pojazdy pancerne

Był to granat oparty na konstrukcji granatu trzonkowego Breda 40, przy czym na jego głowicy osadzono dodatkowy ładunek wybuchowy.

Długość: 305 mm, długość głowicy: 92 mm, średnica 95 mm. Waga: 1247 gram, w tym ładunek o wadze 1 kg.

SRCM mod. 35 – tzw. Red Devil (co ciekawe produkowany jeszcze długo po wojnie)

Korpus skręcany jest z dwóch części, obydwie tłoczone, górna w taki sposób, aby osadzić zawleczkę. Wewnątrz znajduje się dwuelementowy aluminiowy cylinder owinięty stalowym drutem, rozrywającym się w odłamki przy wybuchu granatu. Wewnątrz dolnej części tego cylindra znajdują dwa prasowane bloczki TNT połączone z zapalnikiem.

Całkowita długość: 80 mm, średnica: 65 mm, Waga: 200gram, Ładunek: 43gram TNT.

OTO mod. 35

Całkowita długość: 87 mm, średnica: 55 mm, Waga: 200gram, Ładunek: 43gram Trinitrotoluolu/Binitronaphtaliny. Pakowane po 72 szt. W skrzyniach.

OTO mod. 42 – granat zapalający

Granat ten stanowił granat typu OTO połączony z butelką z płynem zapalającym za pomocą metalowego pierścienia. Granat eksplodował przy uderzeniu i powodował zapłon mieszanki.

Wysokość 300 mm, średnica 100 mm, Waga 1.1 kg, w tym 600 ml mieszanki zapalającej.

model „S”  

Granat z zapalnikiem uderzeniowym zbudowany z dwóch stalowych, skręcanych elementów korpusu. Używany przez wojska kolonialne.

Długość: 83 mm, średnica 55 mm. Waga 190 gr Ładunek 45-50 g TNT.

8. Łopatka piechoty M.1909 (Vanghetta da trincea/Badile M.1909)

Łopatka stalowa o długości całkowitej 62 cm, w tym trzonek drewniany długości około 50-55 cm osadzony w łyżce nitowanej o wymiarach 20 cm na 16,5 cm, składającym się z dwóch elementów. W łyżce dwa otwory na pasek pokrowca na łopatkę i bagnet.

9. Bagnet M.1891 ( Sciabola-baionetta Modello 91)

Bagnet ten był najczęstszym bagnetem używanym przez włoskich żołnierzy w czasie II wojny światowej. Bagnet został wprowadzony w 1891 roku do użytku razem z karabinem Carcano Modello 1891 Fucile, a w późniejszych latach stał się standardowym bagnetem dla Carcano Modello 91/41 Fucile i karabinka Moschetto za Truppe speciali. Następnie wprowadzono do użytku również bagnet składany.

Bagnet miał drewniane okładziny łączone przez dwie śruby i blokowany na karabinie za pomocą szyny i przycisku.Całkowita długość bagnetu (bez pochwy) to 41cm.

Istnieją cztery rodzaje pochwy (fodero) do tego bagnetu:

1) czarna skórzana pochwa z okuciami z mosiądzu

2) czarna skórzana pochwa z okuciami stalowymi

3) w całości metalowa czarna z rowkami

4: w całości metalowa czarna, gładka.

Wszystkie pochwy posiadały zaczep do mocowania w otworze żabki.

10. Bagnet składany M. 91/38 (Baionetta-pugnale Modello 91/38)

Bagnet zaprojektowany dla karabinka Carcano Modello 91/38 Fucile Corto. Montowany na karabinie i noszony w stanie złożonym. Konstrukcja okazała się niezbyt udana, albowiem mechanizm blokujący szybko się zużywał, powodując rozluźnienie części i poruszanie się bagnetu.

Całkowita długość jest 28,9 cm.

10. Nóż bojowy M.39 (Pugnale d’assaltatore Modello 1939)

W 1939 r. wprowadzono drugi (po modelu 35) włoski nóż bojowy inspirowany Österreichisch-Ungarisches Kampfmesser Modell 1917, który był używany z powodzeniem przez armię włoską w czasie pierwszej wojny światowej.

Model 39 był używany przez:

  1. Spadochroniarzy (Paratroopers)

  2. Odziały Szturmowe Saperów (Guastatori)

  3. Ochotniczą Milicję Bezpieczeństwa Narodowego (M.V.S.N.)

  4. jednostki Młodych Faszystów w R.E.I.

  5. albańskie M.V.S.N.

  6. jednostki libijskie (Truppe Libiche)

Okładziny drewniane, mocowane na 3 śrubach, tak dla żołnierzy, jak i dla oficerów. Oficerskie były lepszej jakości. Generalskie wykonywano z kości słoniowej. Żołnierze zwyczajowo ozdabiali okładziny swoimi danymi, danymi jednostki, kampanii, mottami, datami, nazwami miast i faszystowskimi symbolami. Ostrze długości 20,5 cm. Długość z pochwą – 34 cm. Pochwa czarna, gładka, metalowa ze specjalnym zapięciem umożliwiającym odczepienie noża z pochwą, bez zdejmowania pasa. Oficerskie wersje miały szersze zapięcie (z powodu innej szerokości pasa).

Model 35 (Pugnale da Marcia Modello 1935) został oficjalnie dopuszczony do użytku w jednostkach M.V.S.N w 1937 r. Również oficerom sił zbrojnych pozwalano na ich noszenie. Rączka tego noża ma charakterystyczne wgłębienia po bokach na 4 palce. Okładziny łączone na dwie śruby, wykonane z drewna mahoniowego lub wiśniowego, a nawet bakielitu (dla oficerów) i kości słoniowej (dla generałów). Na pochwie wytłoczono „fasces” oraz „M.V.S.N.”.